başımı göğe kaldırıyorum, kurumaya yüz tutmuş çamaşırlar.
balkon demirleri, saksı çiçekleriyle bezeli.
hava sıcak, lakin buz gibi taşlar, sırtım onların garantisinde.
ispanyolca bir şarkı var, hüzünlü ve ağıt yakarcasına bir şarkı ama sonunda diyor sanki; boşver!
boşveriyorum.

hiçbir zaman boşveremediğim için boşveriyorum.
koyuyorum aynı hikayenin, başka insanlarını bir kenara, boşveriyorum.

koşuşturan çocuklar var, bu şehir onlara ne de dar!
ne de teslim bu şehir onlara.
çok pis onlar için oysa.. gözleri ve elleri için çok pis.
semaya baksalar ya.. 
yüreklerinin güzelliği de yansasa ya.

başımı göğe kaldırıyorum tekrar, uçurtmalar var.
binbir renk kuyruklarıyla oradalar. birbiryleriyle oynaşan çocuklar gibi oradalar.
el sallıyorum her birine, öpüyorlar maviyi binbir kere.

mavi benim.
mavi benim adım.
tadım da öyledir. 
kelimelerim de.

bir güvercin var göğsümde
sana, senin, sana dair.
uçar da gitmez bir yere
hep öyle, kanatlarında özgürlüğün, nefesinde hissi.

sokak,
sokakta çocuklar,
sokaktan gelip geçen insanlar,
bir bisiklet, bir ispanyolca şarkı..
sokakta bir sen.
sokakta bir ben.
sokağın tavanı..

sokağın tavanı: gökyüzü.
gökyüzünde;
kurumaya yüz tutmuş çamaşırlar,
menekşeler balkon demirinde,
uçurtmalar özgürlüğünde,
göğsümdeki güvercin kanatlanır,
hepsi ne de mavi.
mavi benim adım. mavi benim.

sokak, hayat var! 
sokak ne de ‘biz’iz.